Mag ik klagen?/Puedo quejarme/May I complain?

🇳🇱Mag ik klagen terwijl ik weet dat ik een geweldig avontuur beleef? Dat er weinig dagen zijn geweest waarop wij niet op enig moment geroepen hebben: “ WoW, wat mooi!! Dat ondanks de grote hoeveelheden sneeuw op het pad wij de juiste keuze hebben weten te maken en daar weinig last van hebben gehad. Al drie maanden lang hebben wij het geluk gehad zonder echte pijn of ziektes te mogen lopen. Vermoeide spieren, 2 of 3 blaren elk en de laatste tijd muggenbulten zijn de ongemakken die wij kennen. Mogen wij dan klagen? Al vlak voor de grens California/Oregon hadden wij de behoefte aan een pauze. Echter na een rust van 3 dagen in Ashland ging dat gevoel maar niet weg. Niet meer zeker weten of je het wel leuk vind. Jezelf de vraag stellen waarom je iedere ochtend de tent afbreekt, spullen in de rugzak doet, loopt totdat je niet meer kan, je tent dan weer opzet, iets wat op een maaltijd lijkt klaarmaakt, jezelf een soort van schoon probeert te krijgen met een vochtig doekje, gaat slapen en de volgende dag begint het ritueel weer opnieuw. De landschappen helpen ook al niet om een draai te geven aan de negatieve bui waarin wij zitten. De eerste 160/170 km(100mi) in Oregon zijn saai. Veel bossen, gevolgen van bosbranden zijn regelmatig zichtbaar en veel stof. Omdat de omgeving niet voldoende afleiding brengt ga je wat meer nadenken. Dan denk je wat vaker aan thuis, aan al dat comfort waar wij het al bijna 3 maanden zonder moeten stellen. Vervolgens denk je aan de familie en vrienden. Wij missen onze familie en vrienden!! Onderweg ontmoeten wij andere mensen. Het blijkt dat ook anderen zich zo voelen. Het helpt om dit te weten. Het helpt om te weten dat dit soort momenten erbij horen. Dit is de mentale barrière waar iedereen het over heeft. Dan komen wij bij Crater Lake, een bekend kratermeer. Dit is echt ongelofelijk mooi! Het is er helaas wel erg toeristisch. Wij raken in gesprek met mensen die van alles willen weten. Hoe zwaar onze rugzak is, voor hoeveel dagen eten nemen wij mee, waar vinden wij water, waar gaan wij heen, etc. Zoveel aandacht doet ons goed. Wij krijgen zelfs gekookte eieren mee van een vrouw. Zo’n luxe lunch hadden wij op de trail niet eerder gehad. Na Crater Lake lopen wij een heel stuk vrijwel continu langs meren en vijvers en hebben uitzicht op mooie vulkanische bergen. Dit stuk heeft onze twijfels en negatieve gedachten als sneeuw voor de zon doen verdwijnen. Onze reis van de trail naar de stad Bend was weer een unieke, inspirerende belevenis. Dat verhaal volgt snel. Nu eerst genieten van een echt ontbijt.
🇪🇸¿Puedo quejarme sabiendo que estoy viviendo una gran aventura? Que ha habido pocos días durante los cuales no hemos podido decir:”¡WoW, qué pasada! A pesar de la gran cantidad de nieve en el camino, hemos conseguido tomar la decisión correcta y hemos podido caminar sin gran problemas. Durante tres meses hemos tenido la suerte de poder caminar con apenas dolor o enfermedad. Cansancio en los músculos, 2 o 3 ampollas cada uno y últimamente las picaduras de mosquitos son nuestras únicas molestias. ¿Podemos quejarnos entonces? Justo antes de la frontera de California / Oregón, necesitábamos un descanso. Sin embargo, después de un descanso de 3 días en Ashland, ese deseo no desapareció. Ya no estoy seguro si esto me gusta. Uno se pregunta porqué desmontar la tienda todas las mañanas, poner las cosas en la mochila, caminar hasta que uno no puede más, entonces volver a montar la tienda, preparar algo que se parece a una cena, intentar limpiarse algo con una toallita húmeda, dormir y al día siguiente repetir. Los paisajes tampoco ayudan a darle un giro al estado de ánimo negativo en el que nos encontramos. Los primeros 160/170 km (100 millas) en Oregon son aburridos. Muchos bosques, las consecuencias de los incendios forestales son frecuentemente visibles y muchísimo polvo. Debido a que los paisajes no nos distraen lo suficiente, empiezas a pensar más. Te acuerdas más a menudo de casa, del confort que ya nos falta los últimos 3 meses. Entonces piensas en la familia y amigos. ¡Extrañamos a nuestra familia y amigos! En el camino nos encontramos con otras personas. Parece que otros sienten lo mismo. Saber esto ayuda. Ayuda saber que estos momentos son parte de este camino. Esta es la barrera mental de la que todos hablan. Llegamos a Crater Lake, un famoso lago en un cráter. ¡Esto es realmente increíble bonito! Lamentablemente es muy turístico. Entramos en conversación con personas que quieren saber de todo. Qué peso tiene nuestra mochila, cuántos días de comida llevamos con nosotros, dónde encontramos agua, a dónde vamos, etc. Toda esta atención nos hace bien. Incluso una señora nos da huevos cocidos. Nunca habíamos tenido un almuerzo tan lujoso en el camino. Después de Crater Lake, caminamos casi continuamente a lo largo de lagos y estanques y tenemos vistas preciosas de montañas volcánicas. Este trozo ha hecho desaparecer nuestras dudas y pensamientos negativos como el sol derrite la nieve. Nuestro viaje desde el camino a la ciudad de Bend fue nuevamente una experiencia única e inspiradora. Esa historia la compartiré pronto. Ahora primero a disfrutar de un buen desayuno.
🇬🇧Am I allowed to complain while knowing that I am living a great adventure? That there have been few days during which we have not said at some point: “WoW, how beautiful !! Despite the large amount of snow on the trail we have managed to make the right decision and have had little trouble with snow. For three months we have been very lucky to be able to hike without real pain or illness. Tired muscles, 2 or 3 blisters each and lately mosquito bites are the inconveniences we encountered. So, Are we allowed to complain? Just before the California / Oregon border, we needed a break. However, after a 3-day stop in Ashland, that feeling did not go away. I was no longer sure if I really liked it all that much. Asking myself why breaking down the tent every morning, put things in the backpack, hike until you can’t no more, then pitch your tent again, prepare something that looks like a meal, try to get yourself kind of clean with a wet wipe, go to sleep and the next day repeat. The landscapes didn’t help to give a twist to the negative mood we are in. The first 160/170 km (100mi) in Oregon are boring. Many forests, tracks of forest fires are regularly visible and there is a lot of dust. Because the views don’t bring enough distraction, one starts to think some more. You think more often about home, about all the comfort that we have had to do without for almost 3 months. Then you think of the family and friends. We miss our family and friends !! On the trail we meet other people. It appears that others feel the same way. It helps to know this. It helps to know that these moments are part of the this hike. This is the mental barrier that everyone is talking about. We arrived at Crater Lake, a well known crater lake. This is really incredibly beautiful! It is unfortunately very touristy. We get into conversations with people who want to know everything. How heavy our backpack is, how many days of food do we take with us, where do we find water, where are we going, etc. So much attention is good for us. We even get boiled eggs from a woman. We never had such a luxurious lunch on the trail before. After Crater Lake we walk almost continuously along lakes and ponds and have a view of beautiful volcanic mountains. This part has made our doubts and negative thoughts disappear like snow melts in the sun. Our journey from the trail to the city of Bend was again a unique, inspiring experience. That story will follow soon. Now first I’m going to enjoy a real breakfast.