5 September 2019

🇳🇱Op zaterdagochtend 5 september 2019 hebben wij de Amerikaans-Canadese grens bereikt en een paar uur later Manning Park, Canada. Dit is het eindpunt van de Pacific Crest Trail wanneer het pad in de noordelijke richting wordt gelopen. Het is onverwachts om vast te stellen dat anders dan van te voren verwacht wij noch de aankomst bij de grens noch de aankomst bij Manning Park als erg bijzonder hebben ervaren. Daarentegen de twee en een half uur durende loop naar de grens zal ons altijd bij blijven. Het was alsof wij samen een film van de afgelopen maanden aan het bekijken waren! Alles kwam even voorbij: – De woestijn in Zuid Californië, het deel waar wij zoveel regen en kou hebben gehad. Waar wij een tijdje met twee geweldige mensen hebben gelopen: Jennifer en Marcus. Hier hebben wij voor het eerst in ons leven ratelslangen gezien. Het drukste deel van het pad en duidelijk te merken dat marihuana legaal is in California. – Noord Californië, hier hebben wij ervaren hoe het is om dagenlang alleen te lopen. En hoewel in ons geval alleen altijd met zijn tweeën is kon het soms erg stil worden, zelfs met iemand als Marc😂. De gevolgen van bosbranden voor de natuur zijn in dit gebied goed zichtbaar. Soms erg triest en soms ook mooi om te zien hoe de natuur weer herstelt. Het klinkt misschien vreemd maar af en toe leek het alsof leven en dood in een schilderij naast elkaar gevisualiseerd werden. Geweldige uitzichten van onder andere Mount Shasta die wij dagenlang vanuit alle hoeken hebben mogen aanschouwen. – Oregon: De staat die wij voor altijd met onze mentale barrière zullen associëren. De staat die volgens velen bijna vlak is. Geloof mij, degene die het zeggen zijn nog nooit in Nederland geweest en hebben geen idee wat vlak is!! Gedurende een stuk van ongeveer 600km hebben de muggen ons dag en nacht vergezeld. Regen- en windkleding dragen in een poging ons te beschermen tegen die enorme hoeveelheden vliegende, bloedzuigende, zoemende beesten wanneer je gewoonlijk een luchtige zomerjurkje zou dragen was ook weer een nieuwe ervaring. Nog nooit hebben wij zoveel muggenbeten gehad!! Misschien moeten wij hier nog eens terugkomen om de schoonheid van de talloze meertjes, Mount Jefferson en de Three Sisters wildernis beter te kunnen bewonderen, dwz zonder de hinder van die vliegende zwarte monsters om ons heen. -Washington: Ons favoriete deel van het pad. De berglandschappen en de meren zijn hier onbeschrijfelijk mooi. Onze benen hebben het erg zwaar gehad. Mijn kuiten hebben regelmatig op het punt gestaan te ontploffen! Het pad bleef maar op en neer gaan. Kilometers lang berg op en kilometers lang berg af maar iedere keer opnieuw was het absoluut de moeite waard. De mooiste ervaringen tijdens onze tocht zijn zonder twijfel de lieve mensen die wij ontmoet hebben. Mensen die ons geholpen hebben op allerlei manieren: door ons een lift geven zodat wij eten konden ophalen of kopen, door ons een frisdrank aan te bieden, een koekje of soms een hele maaltijd op een punt waar het voor ons onmogelijk zou zijn geweest om zoiets te krijgen.
🇪🇸El sábado por la mañana, 5 de septiembre del año 2019, llegamos a la frontera estadounidense-canadiense y unas horas más tarde a Manning Park, Canadá. Este lugar es el fin del Pacific Crest Trail cuando se hace el camino en dirección norte. Es sorprendente que, al contrario de lo esperado, no consideramos la llegada a la frontera ni la llegada a Manning Park como algo muy especial. Por lo contrario, las dos horas y media de caminata hasta la frontera no las olvidáramos fácilmente ¡Fue como si estuviéramos mirando una película de los últimos meses juntos! Todo se volvió a recordar: – El desierto en el sur de California, la parte donde hemos tenido tanta lluvia y frío. Donde caminamos durante un tiempo con dos personas maravillosas: Jennifer y Marcus. Aquí hemos visto serpientes de cascabel por primera vez en nuestras vidas. La parte más frecuentada del camino y siendo muy obvio que la marihuana es legal en California. – Norte de California, aquí hemos vivido lo que es caminar solos durante días. Aunque en nuestro caso siempre caminamos juntos, por veces reina el silencio, incluso con alguien como Marc😂. Las consecuencias de los incendios forestales en la naturaleza son claramente visibles en esta zona. A veces muy triste y a veces muy bonito ver cómo la naturaleza se recupera. Puede sonar extraño, pero a veces parecía que la vida y la muerte se visualizaban juntas en un mismo cuadro. Entre otras grandes vistas del Monte Shasta, que hemos podido ver desde varios ángulos durante días. – Oregon: el estado que asociaremos para siempre con nuestra barrera mental. El estado que según muchos es casi plano. ¡Creedme esos muchos que dicen esto nunca han estado en los Países Bajos y por lo cual no tienen idea de lo que es plano! Los mosquitos nos acompañaron día y noche durante unos 600 km. Usar ropa de lluvia y viento en un intento de protegernos contra esas enormes cantidades de bestias voladoras, chupadoras de sangre y zumbantes cuando normalmente uno se pondría un ligero vestido de verano, menuda experiencia. ¡Nunca habíamos tenido tantas picaduras de mosquitos! Tal vez deberíamos volver aquí para poder apreciar mejor la belleza de los innumerables lagos, el monte Jefferson y la zona natural de las Tres Hermanas, es decir, sin las molestias de esos monstruos a nuestro alrededor. -Washington: Nuestra parte favorita del camino. Aquí los paisajes de montaña y lagos son tan hermosos, indescriptibles. Nuestras piernas han sufrido ¡A menudo mis pantorrillas estuvieron a punto de explotar! El camino subia y bajaba continuamente. Subidas continúas durante varios kilómetros y bajadas continúas durante otros tantos kilómetros pero siempre valió la pena. Las mejoras experiencias durante nuestro camino son sin duda con la gente encantadora que conocimos. Personas que nos ayudaron de muchas maneras: llevándonos para poder recoger o comprar comida o ofreciéndonos un refresco, una galleta o a veces un plato de comida en un lugar donde hubiera sido imposible para nosotros conseguir cualquiera de estas casas.
🇬🇧On Saturday morning, September 5, 2019, we reached the American-Canadian border and a few hours later Manning Park, Canada. This is the finish of the Pacific Crest Trail when hiking northbound. We were surprised that contrary to our expectations that neither the arrival at the border nor the arrival at Manning Park felt very special. On the other hand, we will always remember the two and a half hour hike to the border that day. It was as if we were watching a movie together of the past months! Everything passed by: -The desert in South California, the section where we had lots of rain and cold. Where we hiked with two wonderful people for a while: Jennifer and Marcus. Here we have seen rattlesnakes for the first time in our lives. The busiest part of the trail and clearly noticing that marijuana is legal in California. – Northern California, here we experienced how it is like to hike alone for days. And although in our case we were always together, it sometimes got very quiet, even with someone like Marc😂. The consequences of forest fires on nature are clearly visible in this area. Sometimes very sad and sometimes beautiful to see how nature recoveres. It may sound strange, but sometimes it seemed as if life and death were visualized side by side in a painting. Amongst other things, great views of Mount Shasta, which we have been able to see from all angles during many days. – Oregon: The state that we will associate forever with our mental barrier. The state that according to many is almost flat. Believe me, those who say that have never been to the Netherlands and have no idea how flat looks like!! The mosquitoes kept us company day and night for about 600 km/375mi Wearing rain and wind clothing in an attempt to protect us from the huge amounts of flying, blood-sucking, buzzing animals when you would normally wear a light-hearted summer dress was quite an experience. We never had so many mosquito bites !! Maybe we should come back to admire the beauty of the countless lakes, Mount Jefferson and the Three Sisters wilderness, without flying black monsters surrounding us -Washington: Our favorite section of the trail. The mountain landscapes and the lakes are indescribable beautiful here. Our legs had a hard time. My calves were about to explode many times! The trail kept going up and down. Nonstop uphill in a row and nonstop downhill of uphill in a row, but every time it has been absolutely worth it. The best experiences during our hike are without a doubt with the sweetest people we have met. People who helped us in all sorts of ways: by giving us a lift enabling us to get or buy our food or by offering us a cold can of soda, a cookie or sometimes an entire meal at a point where it would have been impossible for us to get such things.